Afzien is het: de periode tussen het EK en de start van het nieuwe voetbalseizoen. Een paar weken lang is het de hel op aarde. Geen discutabele VAR-beslissingen, die het euforische juichen van supporters in één klap teniet doen, geen spelers die drie keer om hun as heen rollen, nadat ze met een enkele vinger aangeraakt zijn en geen gezeik op coaches, waarvan het team in de 76^e minuut voor het eerst op doel schiet, wat bij een tweede keer kijken eigenlijk een slechte voorzet blijkt te zijn. Misschien merkt u het thuis ook wel een beetje aan uw man. Vakantiestress? Niks van. Het zijn de afkickverschijnselen van een man, die nu al ruim een week de bal wordt onthouden.

Ja, hoor ik u denken. Er zijn toch alternatieven genoeg? Waarom niet elke dag de televisie even afstemmen op de etappe van de Tour de France? Maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Wielrennen is échte sport. Mannen met kinderarmpjes, maar met de bovenbenen van een marathonschaatser, die alles eruit persen om na drie bergen als eerste over de finishlijn te komen. En dan de volgende dag als een soort Cirque du Soleilclown trots met een bolletjestrui aan de start mogen verschijnen. Alleen het rode bolletje op de neus ontbreekt nog. Toch is er die bewondering, want iedereen weet: Jij bent de bergkampioen.

Wielrennen is een sport voor échte mannen. Onderweg stiekem een bidon volpissen en daarna aan de renner naast je vragen of hij misschien een slokje wil. Een zakje chocoladepinda’s openmaken en uitdelen aan de andere renners, stiekem hopende dat ze bij iemand verkeerd vallen en diegene een Tom Dumoulinnetje moet doen. Voor de lezers, die niet bekend zijn met deze term: Een Tom Dumoulinnetje betekent binnen tien seconden van je fiets afstappen, je broek naar beneden trekken en vervolgens de derde Maasvlakte opspuiten in de greppel naast de weg. En daarna zonder te vegen de broek weer omhoog en terug op je zadel glibberen. Dat is wat échte mannen doen. Voetballers hollen tijdens de wedstrijd heel saai naar binnen bij hoge nood. Hoe verrassend zou het zijn als je ineens een bruine streep op het veld ziet, waardoor je je als kijker gaat afvragen of een nieuw ingevoerde spelregel misschien aan je voorbij is gegaan.

Nee, of het nu wielrennen, tennis of welke andere sport dan ook is: het is niet hetzelfde. En dus begeef ik mij deze zomerse dagen aan de waterplassen in de buurt of slenter ik een middagje door het plaatselijke centrum alhier. Even lekker op een bankje zitten in de zon, nét zo lang totdat je automatisch trek begint te krijgen in Italiaans ijs. Want zo werkt het uiteindelijk toch voor elke Nederlander. En ondanks je voornemen om deze dag echt alleen maar gezonde dingen te eten, sta je dan toch weer plotseling binnen in een zaak met vierendertig verschillende soorten smaken ijs voor je neus. Van ontstoken blinde darm-ijs tot gekarameliseerd buikspek-ijs, je kunt het zo gek niet bedenken of de lokale ijsboer heeft het tegenwoordig.

Dus daar zit je dan met je ijsje, dat binnen een halve minuut over je vingers begint uit te lopen en waardoor je niet anders rest dan die vier en een halve euro binnen één minuut weg te vreten. Ondertussen verdergaand met een beetje mensen kijken. De loempiaverkoopster in de kraam verderop maakt met haar ellenboog het ‘yes-gebaar’. Navraag maakt duidelijk dat ze deze week de 300^e kiploempia heeft verkocht. Vijf minuten eerder had ze ook al blij haar duim naar haar reflectie in het Chinese bakvet opgestoken, maar dat bleek te voorbarig. Die klant veranderde namelijk toch zijn bestelling van een kiploempia naar een broodje bapao met extra rode saus, omdat zijn vriendin aangaf dat dat toch een betere keus was. Even ervoer ik een vleugje van het gevoel van een VAR-ingreep, maar nee, het was niet hetzelfde. Ook al was de kiploempia ook hier toch echt even buitenspel gezet.

En dan ineens is-ie daar toch: de bal. Op het plein voor me vragen twee jongens van een jaar of acht of ze hier even mogen overschieten. Moeders kan dan ondertussen de Kruidvat in, waar ze momenteel bij de deodoranten weer de 8+8 gratis-aanbiedingen hebben. Net als de ijssmaken slaan ook de deodorantgeuren anno 2024 helemaal door. Kom je op een familieverjaardag binnen, terwijl je net verbrande nasi met ebbenhoutgeur onder je oksels gespoten hebt. Oom Harry gaat over z’n nek in de voortuin en jij jezelf maar afvragen of het door het vijftiende biertje komt of toch door jouw bijzondere deolucht. Terug naar het plein, waar eigenlijk niet veel ruimte is voor de jongens, omdat de lokale markt daar ook huishoudt vanmiddag. En dat de twee dreumesen bar weinig talent hebben, helpt ook niet echt. En dus duurt het niet lang of de eerste bal vliegt de stroopwafelkraam binnen. Eigenlijk wil ik de boel wat opfokken door te roepen: ‘U verkoopt toch al koekkruimels!’ hopende dat de eigenaar daarna zal dreigen om de bal lek te prikken met een warme kaasstengel. Maar ook hier geen getergd voetbalsfeertje. De jongens bieden hun excuses aan, de eigenaar geeft hen de bal terug en moeders komt alweer de Kruidvat uitgelopen met veertig rollen pepermunt, tien potten visolie en zes tubes lipgloss met kruisbessensmaak.

Nee, het zal simpelweg nog even wachten worden. Nog even en dan kunnen we weer genieten van hoe Go Ahead Eagles de Europese coëfficiënt vernachelt door te verliezen van FC Inworpi Tekorti uit Estland, hoe Ajax worstelt in de voorronde van de Europa League tegen het Servische Vojvodina, hoe Arne Slot en Erik ten Hag de kale trainer weer op de kaart zetten in Engeland en hoe we ons ingezette geld wederom gaan verliezen bij allerlei kansloze online weddenschapjes, omdat iemand in de zestigste minuut toevallig vergeet een bal aan te nemen. Jawel beste lezer, voetbal kijken doet leven.