• QUIZ – Vrijdag Quizdag: Guess the football player!

    Speler 1: Juventus – Napoli

    2004 – 2007 River Plate
    2007 – 2013Real Madrid
    2013 – 2016Napoli
    2016 – 2018Juventus
    2018AC Milan (huur)
    2019Chelsea (huur)
    2019 – 2020Juventus
    2020 – 2022Inter Miami

    Speler 2: Ajax – Sparta

    1991 – 1994Sparta
    1994 – 1997Ajax
    1997 AC Milan
    1998 – 2000FC Barcelona
    2000 – 2004Chelsea

    Speler 3: Inter – Udinese

    2005 – 2006Cobreloa
    2006 – 2007Colo-Colo
    2007 – 2008River Plate
    2008 – 2011Udinese
    2011 – 2014FC Barcelona
    2014 – 2018Arsenal
    2018 – 2020Manchester United
    2019 – 2020Inter (huur)
    2020 – 2022Inter
    2022 – 2023Olympique Marseille
    2023Inter (huur)

    Speler 4: Borussia Dortmund – RB Leipzig

    2010 – 2013Admira Wacker
    2013 – 2014Rapid Wien
    2014 – 2021RB Leipzig
    2014 – 2015RB Salzburg (huur)
    2021 – 2023Bayern München
    2023Manchester United (huur)
    2023Borussia Dortmund

    Speler 5: AS Roma – Fiorentina

    2010 – 2012Al Moqaouloun
    2012 – 2014FC Basel
    2014 – 2016Chelsea
    2015Fiorentina (huur)
    2015 – 2016AS Roma (huur)
    2016 – 2017AS Roma
    2017 – 2023Liverpool

    De antwoorden worden na dit speelweekend op de website gepubliceerd.

  • COLUMN – Berghuis zal zich bij Ajax moeten schikken in zijn ‘Feyenoordrol’

    Arme Steven Berghuis. Wat moet hij zich een hoop hebben voorgesteld van zijn transfer van aardsvijand Feyenoord naar Ajax. In 2021 leek het er zelfs even op dat er een rechtszaak aan te pas moest komen om de overgang te formaliseren. Na de gouden jaren waarin Ajax een vermogen opbouwde, besloot de club om Feyenoord nog wat extra handgeld toe te dichten om van het gedoe af te zijn. Ondanks de nodige en voor Berghuis vervelende onrust bij (een gedeelte van) de Rotterdamse achterban, zal hij content geweest zijn dat zijn wens om naar Ajax over te stappen waarheid werd.

    Diezelfde Rotterdamse fans zullen het afgelopen halfjaar aardig in hun vuistje gelachen hebben. Rond de overstap van Berghuis naar Ajax werd in sommige media beweerd dat Ajax het nieuwe Bayern München van Nederland zou worden. Hiermee werd bedoeld dat Ajax voor eenzelfde hegemonie zou kunnen zorgen, waarbij het financieel zover boven zijn concurrenten zou staan, dat de club ook de betere spelers van die clubs zou kunnen wegkopen. In Duitsland haalde Bayern München onder meer de succesvolle Hummels, Götze en Lewandowski bij Borussia Dortmund op. Hoe anders staat de situatie er tegen het einde van het jaar 2023 voor. Feyenoord staat 2e in de Eredivisie en is net uitgeschakeld in de Champions League. Ajax is na een desastreus begin van de competitie opgeklommen naar de 6e plaats en moet er nog alles aan doen om een Europees vervolg in de Conference League veilig te stellen.

    Ondanks dat de vergelijking met Bayern München overdreven leek, stond er Ajax er in die tijd natuurlijk waanzinnig op. Dominant in eigen land, herhaaldelijke succesvolle Europese campagnes en ook financieel stond de club er uitermate goed voor. Niet gek natuurlijk, dat Berghuis daar ook maar wat graag deel van uit wilde gaan maken. Het noodzakelijke vertrek van Marc Overmars als technisch directeur leidde echter een enorme terugval van de Amsterdamse club in en zo kwam ook Berghuis bedrogen uit wat betreft zijn toekomstbeeld voor de afgelopen en komende jaren.

    Naast de enorme terugval in sportieve prestaties heeft Berghuis ook een hoop spelers zien komen gaan, waarbij sterkhouders vertrokken en vervangen werden door spelers, waarover de nodige twijfels bestaan. Het scheelt nogal of je als rechtsbuiten pakweg Mazraoui achter je hebt staan of de deze zomer overgekomen Anton Gaaei, die zich alle basisprincipes van het spelen als rechtsback nog eigen lijkt te moeten maken. De irritatie is af en toe dan ook zichtbaar duidelijk als Gaaei verkeerd gepositioneerd staat, er te lang over doet om een medespeler aan te spelen of nog erger: de bal risicovol inlevert. Eigenlijk dient Berghuis, net als eerder bij Feyenoord, één van de sterkhouders te zijn van het huidige Ajax. En dat is juist wat hij niet wilde. Zijn wens was om met sterkere spelers te spelen. Hij wilde onder de indruk zijn van een medespeler in plaats van zich aan hem te ergeren.

    De irritatie van Berghuis kwam vorige week in de Europa Leaguewedstrijd bij Marseille tot een climax, waarbij Berghuis met een wilde tackle tegen een volledig onnodige rode kaart aanliep. Het gebrek aan zelfreflectie en de onaantastbare air waarmee Berghuis na afloop de pers te woord stond, zijn kenmerkend voor zijn omgang met situaties, waarin hij kritisch benaderd wordt. Bijna lachwekkend stelde hij dat zijn overtreding, waardoor tegenstander Correa geblesseerd van het veld moest, misschien wel niet eens een gele kaart waard was. Wie Berghuis eerder in moeilijke tijden bij Feyenoord heeft gezien, zal de toon van praten direct herkend hebben: net iets té rustig en koel, waarmee hij een andere visie dan de zijne als gek of onzinnig weg kan zetten.

    Hilarisch was het dan ook dat woensdagavond nota bene Berghuis het VAR-gebaar stond te maken na een forse overtreding op teamgenoot Hlynsson tijdens het uitspelen van de laatste minuten tegen RKC. Al was zijn inschatting dit keer een betere, want de overtreding van Oukili had zeker met rood bestraft kunnen worden. Berghuis doet er echter beter aan om zich vooral te focussen op het voetballen met de bal, want de wederopstanding van Ajax, in ieder geval in punten, is mede te danken aan zijn goede voetbal. De afgelopen weken strooide hij namelijk met assists: twee tegen Vitesse, twee tegen Marseille en één tegen NEC. Het is dan ook zonde dat hij door de rode kaart tegen Marseille geschorst is voor het belangrijke laatste groepsduel tegen AEK Athene. Berghuis doet er dan ook goed aan om de laatste wedstrijden voor de winterstop zijn hoofd koel te houden en zijn goede vorm voort te zetten. Of hij nu wil of niet: Ook de club Ajax is momenteel sterk afhankelijk van zijn inbreng.

  • ANALYSE – Coëfficiëntenupdate: PSV en AZ pakken de punten voor Nederland

    Nederland
    Opnieuw werd het een wisselende week voor de Nederlandse clubs, maar wel één met een absoluut hoogtepunt. Op woensdagavond wist PSV namelijk met een 2-3 overwinning bij Sevilla de volgende ronde van de Champions League te bereiken. De overwinning leverde al 0,4 punten op voor de coëfficiënt, maar daar kwam door de plaatsing voor de achtste finales nog eens een vol punt bij. Een dag eerder wist Feyenoord helaas geen punten te pakken tegen Atletico Madrid. Mede door twee ongelukkige eigen doelpunten ging Atletico Madrid er met de winst vandoor en zodoende rest er voor Feyenoord niets anders dan een vervolg in de Europa League. Op de donderdagavond worstelde AZ lang met het Bosnische Zrinjski Mostar. Het was uiteindelijk Pavlidis die AZ met een rake penalty niet alleen de zege bood, maar ook een laatste strohalm op het bereiken van de volgende ronde. Daarvoor moet er op de laatste speeldag wel uit worden gewonnen bij het Poolse Legia Warschau. Tot slot speelde Ajax in Marseille opnieuw een knotsgekke wedstrijd met veel kansen over en weer. Een blunder en een overtreding van keeper Ramaj bleken uiteindelijk fataal voor de Amsterdammers, want Aubameyang benutte de penalty en zijn hattrick was uiteindelijk genoeg voor een Franse overwinning. Ook Ajax speelt op de zesde speeldag voor een laatste kans: Bij een thuisoverwinning op AEK Athene speelt het na de winterstop verder in de Conference League. Door de overwinningen van PSV en AZ en het door PSV verdiende bonuspunt pakte Nederland deze week in totaal 1,8 punten voor de coëfficiënt.

    Frankrijk
    Door het bonuspunt van PSV leek het er deze week even op dat Nederland Frankrijk onder zich zou houden op de coëfficiëntenranking, maar de Franse clubs verzamelden uiteindelijk toch genoeg punten om Nederland te passeren. In de Champions League pakte Paris St. Germain op de dinsdagavond pas in de 98e minuut een punt door een rake penalty van Mbappé. Op de woensdagavond werd Lens vervolgens met 6-0 afgetroefd door Arsenal. De donderdagavond is echter al vaker de avond gebleken, waarop de Fransen veel punten pakken en dit was ook deze week weer het geval. Zoals eerder gesteld versloeg Marseille thuis Ajax met 4-3, Rennes won met 0-3 uit bij Maccabi Haifa, Lilla versloeg Olimpija Ljubljana met 0-2 en Toulouse speelde thuis met 0-0 gelijk tegen het Belgische Union Sint-Gillis. Doordat meerdere Franse teams al verzekerd zijn van een plek bij de bovenste twee in de poule, voegde Frankrijk ook nog de nodige bonuspunten toe aan het weektotaal. Uiteindelijk nam de Franse coëfficiënt deze week toe met 2,167.

    Portugal
    Voor Portugal was deze week opnieuw een teleurstellende week. Op dinsdag verloor FC Porto met 2-1 bij FC Barcelona, op woensdag gaf Benfica een 3-0 voorsprong alsnog uit handen tegen Inter, waarbij het in 3-3 eindigde en op diezelfde woensdagavond speelde SC Braga thuis met 1-1 gelijk tegen het Duitse Union Berlin. Ook de donderdagavond leverde niet meer op dan een gelijkspel, want Sporting kwam bij het Italiaanse Atalanta niet verder dan 1-1. Omdat Sporting zich hiermee wel kwalificeerde voor de volgende ronde, pakte het wel 0,333 aan bonuspunten. In totaal voegden de Portugese clubs deze week 0,833 toe aan de coëfficiënt. Hierdoor liep Nederland deze week bijna een volledig punt uit op Portugal, waardoor het vasthouden van de twee directe plaatsen voor de Champions League steeds realistischer begint te worden.

    De huidige Europese coëfficiëntenranking

    LANDSEIZOEN 23/24TOTAAL
    5. Frankrijk9,083 (+ 2,167)59,664
    6. Nederland8,000 (+ 1,800)59,300
    7. Portugal6,000 (+ 0,833)51,316
  • WHAT TO WATCH – Super Sunday: Feyenoord ontvangt PSV en vier andere toppers!

    Vrijdag 1 december

    20.45   Monza – Juventus (Serie A)
    Ziggo Sport Voetbal

    Zaterdag 2 december


    15.30   Bayern München – Union Berlin (Bundesliga)
    Viaplay

    16.00   Arsenal – Wolverhampton Wanderers (Premier League)
    Viaplay

    18.30   Real Madrid – Granada (La Liga)
    Ziggo Sport / Ziggo Sport Select

    21.00   Newcastle United – Manchester United (Premier League)
    Viaplay

    Zondag 3 december


    12.15   Feyenoord – PSV (Eredivisie)
    ESPN 1

    14.30   NEC – Ajax (Eredivisie)
    ESPN 2

    15.00   Liverpool – Fulham (Premier League)
    Viaplay

    15.30   Bayer Leverkusen – Union Berlin (Bundesliga)
    Viaplay

    17.30   Bayer Leverkusen – Borussia Dortmund (Bundesliga)
    Viaplay

    17.30   Manchester City – Tottenham (Premier League)
    Viaplay

    20.45   Napoli – Inter (Serie A)
    Ziggo Sport Voetbal

    21.00   Barcelona – Atletico Madrid (La Liga)
    Ziggo Sport / Ziggo Sport Select

  • NABESCHOUWING – Feyenoord moet zichzelf geen al te zware verwijten maken na het succes van PSV

    Lange tijd speelde PSV gisteravond een uitzichtloze wedstrijd in het Spaanse Estadio Ramon Sanchez Pizjuan. Ramos en En-Nesyri hadden Sevilla op een 2-0 voorsprong gezet en niets leek erop te wijzen dat PSV deze achterstand nog zou gaan omdraaien. Totdat nota bene voormalig Ajacied Lucas Ocampos in de 66e minuut een oerdomme rode kaart pakte. Nadat hij eerst een gele prent kreeg voor een te heftige verbale reactie, gleed hij even later gevaarlijk door op de benen van de steeds maar wegglippende Vertessen. Volkomen terecht mocht de Argentijn eerder dan zijn ploeggenoten de kleedkamer opzoeken, toen nog onwetende dat zijn rode kaart een fatale zou blijken te zijn.

    Slechts twee minuten later gaf Ismael Saibari PSV hernieuwde hoop. Dest gooide de bal van de linkerkant de zestien in en met een prachtige halve omhaal deed Saibari de bal in de bovenhoek belanden. Sevilla wisselde daarna drie spelers, maar dit bood voor de Spaanse club geen soelaas. In de 81e minuut was het een andere voormalig Ajacied, Nemanja Gudelj, die ongelukkig een kopbal van Vertessen in zijn eigen doel werkte. Sevilla, met 2 punten laatste in poule B, wist dat het niets had aan een punt en moest ondanks de man minder toch op zoek gaan naar de aanval. PSV leek zich even geen raad te weten met de tactische situatie die toen ontstond, want ook Bosz wilde voor de winst gaan met een aanvallende wissel, waarbij de Amerikaan Pepi in het veld kwam voor Schouten. De winst ging uiteindelijk naar PSV, want het was opnieuw Vertessen die de verdedigers van Sevilla zijn hielen liet zien en de bal bekwaam op het hoofd van Pepi legde. Door deze 2-3 overwinning en de wetenschap dat het onderlinge resultaat met Lens in het voordeel is van PSV, wist PSV dat het zich diezelfde avond nog zou kunnen plaatsen als Arsenal thuis van Lens zou winnen. Over dit laatste bestond maar weinig twijfel, want Arsenal veegde Lens met een 6-0 overwinning van de mat en zo waren Arsenal en PSV al voor de laatste speeldag van de groepsfase verzekerd van een plaats bij de laatste zestien.

    Ja, natuurlijk heeft het PSV niet alleen afgelopen zaterdag tegen FC Twente, maar ook gisteravond meegezeten met een rode kaart voor de tegenstander. Maar dat neemt niet weg, dat het ook bijzonder knap is wat PSV tegen Sevilla liet zien na de rode kaart voor Ocampos. De goals van Saibari en Pepi waren bijzonder fraai en de moed van Peter Bosz om voor de overwinning te gaan heeft er ook toe geleid dat PSV deze ‘remontada’ heeft kunnen bewerkstelligen. Kijkend naar de gehele cyclus van de groepsfase heeft PSV ook goed de rug kunnen rechten na de toch wat pijnlijke afstraffing tijdens de eerste wedstrijd uit bij Arsenal. Twee overwinningen en twee gelijke spelen tegen Sevilla en Lens maken echter dat PSV verdiend de volgende ronde heeft weten te bereiken. Daarbij heeft PSV bij vlagen goed voetbal, maar vooral ook strijdlust laten zien.

    Het sportieve succes van PSV stond gisteravond in groot contrast met het gevoel van deceptie, dat zich dinsdagavond in Rotterdam meester maakte. Het lukte Feyenoord die avond niet om Atletico Madrid zijn wil op te leggen. Een stug verdedigend, maar ook goed spelend Atletico nam de drie punten mee naar huis in een wedstrijd waarin Feyenoord zelf ook een handje meehielp met twee pijnlijke eigen doelpunten. Na de wedstrijd ging er in de media rond dat Feyenoord toch tekort kwam voor dit niveau, dat Gimenez misschien toch niet een spits is voor de Europese (sub)top en dat Feyenoord in de Europa League beter op zijn plaats zou zijn. Hiermee wordt Feyenoord misschien toch iets tekort gedaan, want waar PSV gisteren het geluk had met de rode kaart voor Ocampos, zo heeft het Feyenoord af en toe ook wel tegen gezeten tijdens de Champions Leaguecampagne.

    Zo had Feyenoord bij de uitwedstrijden tegen Atletico Madrid en Lazio een resultaat verdiend, waar het tweemaal op een nederlaag uitliep. Daarbij ging de Rotterdamse club tegen Lazio nog door een eigen verdedigende fout ten onder, maar tegen Atletico Madrid was de eerste tegengoal door een buitenspelsituatie gerust dubieus te noemen. Daarnaast heeft Feyenoord de pech gehad, dat Lazio in meerdere wedstrijden een resultaat heeft kunnen pakken in de slotminuten. In de thuiswedstrijd tegen Atletico Madrid maakte nota bene keeper Provedel de gelijkmaker in de 95e minuut en ook uit bij Celtic won Lazio in de 95e minuut door een goal van Pedro. Thuis tegen Feyenoord had Lazio één schot op doel, dat direct raak was en ook thuis tegen Celtic pakte Lazio past in de laatste tien minuten de zege, onder andere door een van richting veranderde bal. Kortom: Met een beetje meer geluk had Lazio op een aantal punten minder gestaan in de groep en had Feyenoord op de laatste speeldag nog uitzicht gehad op kwalificatie voor de volgende ronde. Doorgaan in de Europa League is in ieder geval een zekerheidje en het zou zomaar kunnen, dat Feyenoord in dat toernooi nog voor een mooie opmars gaat zorgen.

  • COLUMN – Twee duels schorsing voor de overtreding op Lozano is totaal absurd

    Zou PSV bij de uitwedstrijd tegen FC Twente voor het eerst dit seizoen tegen puntverlies aanlopen? Dat was de grote vraag van het afgelopen weekend en iets waar vanuit Rotterdams perspectief sterk op gehoopt werd. PSV boekte echter een eenvoudige 0-3 overwinning en zodoende staat de club uit Eindhoven op een puntentotaal van 39 uit 13 wedstrijden. Dat de wedstrijd geen moment spannend werd, kwam vooral door de vroege rode kaart voor Mees Hilgers. In een tijdsbestek van vijf seconden deed hij alles fout en zette hij zijn team, ondanks een 0-0 tussenstand, op achterstand.

    In de 25e minuut krijgt Hilgers aan de rechterkant van het veld de bal van zijn keeper Lars Unnerstall aangespeeld. Wat volgt, is een slechte aanname, waarbij de bal te ver van zijn voet afspringt. PSV-aanvaller Lozano dreigt eerder bij de bal te kunnen komen en Hilgers zet derhalve een doltrieste tackle in vol op het scheenbeen van Lozano. Even lijkt Hilgers, tot zichtbare verbazing van Joey Veerman, met een gele kaart weg te komen, maar de VAR is onverbiddelijk en sommeert scheidsrechter Lindhout de situatie opnieuw te beoordelen. Volkomen terecht wordt Hilgers van het veld afgestuurd met rood.

    Niet alleen de verbazing bij Veerman was duidelijk waarneembaar, maar ook de schrik bij Hirving Lozano zelf. Uiteraard door de forse overtreding, want als de Mexicaan vaster op de grond had gestaan, had een scheenbeenbreuk tot de serieuze en desastreuse mogelijkheden behoort. Maar het is ook nog maar van een twee jaar geleden dat Lozano bijna een andere horrorblessure opliep. Tijdens de wedstrijd tussen Mexico en Trinidad en Tobago voor de Gold Cup kreeg de Mexicaan een zetje in de rug, terwijl hij op het doel van de tegenstander afstevende. Hierdoor belandde Lozano met zijn hoofd op de knie van de uitkomende doelman. Nadat hij met een nekbrace om richting het ziekenhuis was gebracht, hadden artsen hem gezegd dat het weinig had gescheeld of hij had een oog verloren, was verlamd geraakt of had misschien zelfs het leven gelaten. Gelukkig viel de schade uiteindelijk mee en was Lozano met een fikse hoofdblessure ‘slechts’ een ruime maand uitgeschakeld.

    De overtreding van Hilgers op Lozano deed ook terugdenken aan de beenbreuk van Niels Kokmeijer in december 2004 en alsof het geen toeval was, zond ESPN deze week een documentaire over de speler en het bewuste voorval uit. Gefrustreerd omdat de scheidsrechter geen penalty wilde toekennen aan Sparta, kwam Spartaan Rachid Bouaouzan met een vliegende tackle in op het scheenbeen van Go Ahead Eagles-speler Niels Kokmeijer. Kokmeijer liep een dubbele beenbreuk op, moest vijf keer geopereerd worden en zou niet meer terugkeren op het voetbalveld. De sporadische beelden van de open beenbreuk die in beeld kwamen, zullen de maag van menig kijker omgedraaid hebben. In de documentaire vertelt Kokmeijer onder andere over het ongemakkelijke excuus van Bouaouzan in het ziekenhuis. Bouaouzan werd voor de rest van de competitie uitgesloten en daarnaast volgde een strafzaak wegens zware mishandeling. De Spartaan kreeg uiteindelijk een voorwaardelijke gevangenisstraf van zes maanden. Sparta en Kokmeijer troffen een schikking met elkaar, waarbij Sparta veroordeeld was tot een schadevergoeding van 100.000 euro, waar Kokmeijer een bedrag van 850.000 euro geëist had. Het daadwerkelijke toegekende bedrag is nooit bekend gemaakt.

    Terug naar de overtreding van het afgelopen weekend. Gezien de ernst van de overtreding en de mogelijke schade die Hilgers Lozano had kunnen berokkenen, was een fikse schorsing op zijn plaats geweest. Op diverse media werd afgelopen weekend volop met afschuw gesproken over het incident. De aanklager van de KNVB deed Hilgers en FC Twente echter een voorstel van drie duels schorsing, waarvan één voorwaardelijk. Ook FC Twente zelf hield vermoedelijk rekening met een langere schorsing en het verbaasde dan ook niet dat het voorstel direct door de club geaccepteerd werd. Het is werkelijk onbegrijpelijk dat je met een dergelijke lichte straf kunt wegkomen, als je zo’n risico neemt op fors lichamelijk letsel bij je tegenstander. Daarbij kun je je ook afvragen wat je als KNVB aan de voetbalkijkende jeugd meegeeft, als dit soort acties tot zulke beperkte consequenties leiden. Er zit dan ook niets anders op dan de aanklager betaald voetbal van de KNVB de overige duels schorsing toe te kennen. Naast de feitelijke twee duels voor Hilgers, krijgt de aanklager van de KNVB er zelf ook drie toebedeeld. Waarvan geen voorwaardelijk.


  • COLUMN – Zo stemden de spelers van het Nederlands elftal woensdag!

    Virgil van Dijk: “Voor mij is het elk jaar een gemakkelijke keuze, man. Ik hoef eigenlijk niet eens inhoudelijk te kijken naar waar de partij voor staat. Het zit hem gewoon al in de naam. Ik zeg Virgil van Dijk: V… V… D. It’s all in the name, bro!”

    Teun Koopmeiners: “Mien ouders hebben jar’nlang CDA gestemd. CDA was altied de partie van de boer’n, weet je wel. Maar pae en mae moeten nog erg wennen aan de nieuwe partieleider. Bonte was, oké, bonte koei’n, ook oké, maar Bont’nbal is nog even aankieken. Daarom zijn we dit keer met de heile familie voor de BBB gegaan. Als je zelf Teun heet en je broer heet Peer, blief je natuurlijk de boer’n steunen. Peer, aardpeer, knollen, boer’n, het is zo simpel.”

    Matthijs de Ligt: “Het gaat mij eigenlijk niet zozeer om de precieze partij, waarop ik stem. Net als bij mijn eigen schouders lijk… euh kijk ik liever breder. Mijn voorkeur gaat gewoon uit naar centrum-rechts of rechts in het centrum, net hoe je het wilt horen. Daar ben ik gewoon het beste op mijn plek.”

    Xavi Simons: “Houd maar op, ik wil er niet over praten. Voor mij zijn de verkiezingen uitgelopen op een totaal fiasco. Geweigerd bij het stembureau, kan je het je voorstellen? Stempas mee, paspoort mee, maar mogen stemmen, ho maar… Ja, zegt die vrouw van het stembureau, zorg er eerst maar eens voor dat je niet meer met zo’n verongelijkt hoofd van een kind van dertien op het veld rondloopt, misschien dat je dan volwassen genoeg bent om hier te mogen stemmen. Manmanman, ik ben er voor nu wel even klaar mee. Heeft iemand trouwens mijn Pokémonkaarten ergens zien liggen?”

    Justin Bijlow: “Bij-low, zoekt die flow, maar vindt er geen, stemt Bij1. Hahaha, later, boys!”

    Stefan de Vrij: “Ik probeer altijd mijn achternaam eer aan te doen. Als kind was ik Stefan de vrijbuiter, als tiener was ik Stefan de vrijgezel en nu ben ik Stefan de vrijheidsstrijder. D66 is al jaren mijn partij. Ik stem liberaal. Geef hem van Jetten, Rob!”

    Luuk de Jong: “Bij dit soort lastige keuzes is het gewoon heel simpel: Je moet gewoon goed je hoofd gebruiken. En als iemand dat kan… Ik stem daarom weer op Rutte. Wat? Afscheid genomen? Oh ja, daar ben ik wel bekend mee. Wat doe ik hier eigenlijk?”

    Steven Bergwijn: “Voor mij is de afgelopen periode vooral een zoektocht naar goed leiderschap geweest. Dat is gewoon lastig te vinden, hè. Een partij kan wel door anderen aangewezen worden als de aanvoerder binnen de politiek, maar dat moet je dan natuurlijk ook wel waarmaken. Voor mij is het dus aardig twijfelen geweest. Eerst moest ik over rechts gaan en lukte dat niet. Nu wil ik over links, maar lukt het me opnieuw niet op mijn stempel te drukken… of het bolletje rood te maken, is the same. Toch blijf ik het proberen door hard te werken en dus ga ik voor GroenLinks-Partij van de Arbeid.”

    Wout Weghorst: “Voor mij is het duidelijk: Ik ga sowieso voor een partij in de oppositie. Vind je dat een negatieve houding bij deze stemming? Negatieve stemming, is dat echt het eerste waar je nu mee gaat komen? Jullie van de journalistiek zorgen zelf voor een negatieve stemming, ja! We gaan dit trouwens toch niet uitzenden, hè?”

    Daley Blind: “Aangezien ik zelf Blind ben, zoek ik een partij met visie. Een partij die slim positie kan kiezen in tijden waarin dingen soms heel snel gaan. Een partij die rekening houdt met de wat trager wordende medemens. Dat is waar ik me mee kan identificeren. Ik ga voor 50PLUS.”

    Frenkie de Jong: “Of ik ondanks mijn blessure een rugnummer gekregen heb? Ja, 21.”

    Memphis Depay: “Aaaii, trots op die Nederlandse leeuw, je weet toch. Alleen die koning van ons, jongen. Een beetje trouwen met een Argentijnse, kan je toch niet maken na dit WK haha, nee joh, geintje man, koning is chill. Wat ik gestemd heb? Easy man, D66 natuurlijk. Staat voor Depay66 toch. Wat zeg je? Democraten? Demo van m’n nieuwe single ja, heb je die al gehoord? Is lit, man.”

  • COLUMN – Wat Koeman straks nodig heeft, is een fit elftal en een portie gedrevenheid

    Wat zou de uitslagenavond van de verkiezingen een spannende avond worden, werd er vooraf gezegd. Van kleine verschillen tussen de grote partijen kwam echter niets terecht. Vanaf de eerste exitpoll om negen uur was direct duidelijk dat Geert Wilders 2.0, ook wel Geert Milders genoemd, er met een eclatante zege vandoor zou gaan. Bij het in beeld verschijnen van de resultaten leek het zelfs in de tv-studio even stil te vallen en op de achtergrond sloeg een vrouw haar handen voor haar mond. Al na een half uur was de politieke strijd gestreden.

    Op weg naar het EK
    Ontnomen van alle spanning deden de televisiebeelden mij daarna in gedachten afdwalen naar het Nederlands elftal. Na de zege op Gibraltar zit de kwalificatiereeks erop en kan er toegewerkt worden naar het komende EK in Duitsland. Ook de virtuele potindeling voor de loting op 2 december is inmiddels bekend, los van de drie laatste landen die zich via de play-offs in maart zullen plaatsen. Daarbij zou het zomaar kunnen dat Luxemburg of Kazachstan de 23 andere landen komt vergezellen. Nederland bevindt zich in pot drie en kan derhalve in ieder geval op één Europese tegenstander van formaat uit pot één rekenen, al zullen ook de andere tegenstanders zeker geen ‘makkies’ worden.  

    Van 4-3-3 naar 1-5-3-2
    Het lijkt nog niet eens zo lang geleden dat Koeman met een 4-3-3-formatie tegen Kroatië en Italië probeerde te spelen in de Nations League. Daarvan leerde hij al snel dat hij beter terug kon vallen op het door Van Gaal gepropageerde 1-5-3-2-systeem. Met dit systeem oogde Nederland een stuk minder kwetsbaar en werden de benodigde overwinningen tegen Griekenland en Ierland geboekt om kwalificatie af te dwingen. Koeman doet er dan ook goed aan om op deze manier door te gaan, als ‘we’ straks in Duitsland onze wedstrijden gaan spelen.

    Daarbij is het ook vooral hopen dat spelers geen blessures meer oplopen in de laatste weken voor het EK. De geblesseerde Frenkie de Jong werd de afgelopen wedstrijden node gemist en ook een fitte Depay kan iets extra’s toevoegen aan de aanval van Oranje. Ook zou het voor Nederland goed zijn als Bijlow het komende halfjaar blessurevrij onder de lat kan blijven staan bij Feyenoord en met ritme en Europese ervaring aan kan sluiten.

    Geen verkeerde selectie
    Als iedereen fit is, komt Nederland niet eens met zo’n gek elftal voor de dag. We beschikken misschien niet over een keeper van wereldtop, maar Bijlow heeft inmiddels wel laten zien over voldoende kwaliteiten te beschikken om deze rol in te kunnen vullen. Voor de positie op rechtsachter heeft Koeman de keuze tussen Dumfries en Frimpong en voor linksachter kan hij kiezen tussen de meer ervaren Blind of de energieke en meer opkomende Hartman. Centraal achterin is de keuze te over met Van Dijk, De Ligt, De Vrij, Aké, Geertruida, Botman, Timber en Van de Ven. Op het middenveld is Frenkie de Jong een onmisbare schakel, maar ook de behendige Reijnders herbergt een hoop voetbal in zich. Op de bank heb je dan eventueel nog Veerman en Koopmeiners of de meer verdedigende Schouten en Wieffer tot je beschikking. Simons zou dan vanaf ‘10’ voor de aanvoer richting de twee spitsen kunnen zorgen. Voor deze twee posities voorin heeft Koeman de keuze uit Depay, Gakpo, Weghorst en Malen en mogelijk kloppen tegen die tijd ook Brobbey en Dallinga serieus op de deur. Extra troeven heeft de bondscoach nog in de hand met onder andere Lang, Stengs en Gravenberch.

    Met deze selectie ben je zeker niet kansloos tegen de meeste andere Europese landen. Op dit moment lijken met name Frankrijk en Portugal de landen, die écht een maatje te groot zouden kunnen zijn. Beide landen beschikken over een ongelooflijke verzameling talenten en zij kwalificeerden zich dan ook moeiteloos voor het EK. En ja, natuurlijk zullen Spanje, België, Italië, Engeland en Duitsland ook ontzettend lastige tegenstanders worden om te verslaan.

    Winnaarsmentaliteit
    Wat Koeman hiervoor goed zou kunnen gebruiken is een stukje vechtersmentaliteit en een groepsdynamiek, waarin spelers het beste van elkaar eisen en in elkaar naar boven halen. Daar lijkt het op dit moment nog wel eens aan te schorten. De priemende boze blik van Frank de Boer, het voorop gaan in de strijd van Edgar Davids, de onverzettelijkheid van Jaap Stam en Nigel de Jong, je ziet het maar weinig terug in de huidige selectie. Al eerder werd benoemd dat de huidige ‘duimpjesgeneratie’ misschien wel onvoldoende kritisch naar elkaar is. Mogelijk dat Koeman juist op dit gebied straks een grote rol van betekenis kan spelen. Want als iemand als speler over winnaarsmentaliteit beschikte en wist wat er nodig was om een wedstrijd eruit te slepen, dan is het tweevoudig winnaar van de Europacup 1 Ronald Koeman wel.

  • COLUMN – Over geen speler is de publieke opinie zo verdeeld als over Wout Weghorst

    Een dag na de wedstrijd tegen Ierland, waarmee de kwalificatie voor het komende EK een feit werd, verscheen er op Instagram een post over wie de rol van spits moet vertolken in de afsluitende wedstrijd tegen Gibraltar. Daarbij werden vier foto’s van spelers als mogelijke opties gepresenteerd: Donyell Malen, Thijs Dallinga, Wout Weghorst en Cody Gakpo. Uit de reacties blijkt maar weer hoe verdeeld de meningen over Weghorst zijn, die in de wedstrijd van zaterdagavond nog de winnende treffer had gemaakt. De comment ‘Iedereen behalve Weghorst’ was zeven uur nadat de post geplaatst was 262 keer geliket. Een reactie daarop, ‘Iedereen zegt wel iedereen behalve Weghorst, maar hij is toch de enige die steeds uit het niets weer weet te scoren’ staat op hetzelfde moment op 487 hartjes.

    De digitale discussie over Weghorst uit zich ook geregeld in emoji’s in de vorm van een geit of een clown. Het ‘geitje’, zoals vaak liefkozend gezegd wordt, is een Nederlandse verbastering van het Engelse goat, waarbij je de letters eigenlijk als een afkorting door punten dient te scheiden. De afkorting staat voor Greatest Of All Time, een reactie die ook vaak gebruikt wordt als Messi weer eens weergaloze actie op het veld laat zien. De clown spreekt voor zichzelf. Deze wordt doorgaans gebruikt als iemand zich belachelijk maakt. Beide emoji’s zijn vanzelfsprekend overdreven uitingen, die betrekking hebben op het emotie- en passievolle gedrag van Weghorst in en rond het veld. De één ergert zich kapot aan de overacting, de ander ziet een wat on-Nederlandse winnaar en strijder.

    Ook afgelopen zaterdag na de goal gingen de armen van Weghorst even demonstratief omhoog. Nog niet zo heel lang geleden uitte Weghorst zich na Ierland – Nederland ook al wat verongelijkt, toen hij niet in de basis mocht starten. De wedstrijd daarvoor had hij nog gescoord in een prima overwinning op Griekenland, maar Koeman zag het om tactische redenen niet zitten om wederom direct met Weghorst in de basis te starten. In het interview na afloop was Weghorst hier zichtbaar geërgerd over, omdat hij zelf het gevoel heeft dat hij met zijn mentaliteit en doelpunten een belangrijke bijdrage kan leveren aan het Nederlands elftal. Mogelijk heeft Weghorst zich de afgelopen weken ook gestoord aan de landelijke discussie over Luuk de Jong. De spits van PSV heeft bedankt voor het Nederlands elftal, maar is dit seizoen zo in vorm, dat in de media volop besproken wordt of Koeman toch niet even met Luuk de Jong moet gaan praten over een mogelijke rol in Oranje. Weghorst, die nu in beide wedstrijden tegen Ierland een belangrijke goal maakte, vindt de discussie mogelijk onnodig en onzinnig. Hij levert toch in Oranje?

    Vervolgens was er ook nog het opmerkelijke interview met NOS-verslaggever Arman Avsaroglu, waarbij Weghorst zich opwond over de volgens hem negatieve vraagstelling. Plaatsing voor het EK, daar ging het nu om. Hoezo moest er gevraagd worden naar het matige niveau van de wedstrijd? Na afloop zou hij ook nog geroepen hebben: ‘Ik doe geen enkel interview meer. Moet ik dan elke keer dat stomme spel mee gaan spelen?’ Ook naar dit interview zullen de kijkers thuis ongetwijfeld verschillend gekeken hebben. De één vindt het volkomen logisch dat er ook over het tegenvallende niveau van de wedstrijd gesproken wordt, de ander herkent net als Weghorst een ‘typische Nederlandse’ negatieve insteek.

    De komende maanden richting het Europees Kampioenschap in Duitsland zal de discussie nog wel even doorgaan. Is Memphis Depay niet de logische eerste spits, als het hem lukt om fysiek weer volledig fit te worden? Is Luuk de Jong met zijn ongeëvenaarde kopkwaliteiten toch niet de betere pinchhitter van alle Nederlandse spitsen? En als Thijs Dallinga zo gemakkelijk door blijft gaan met het scoren van doelpunten in Frankrijk is de kans groot dat ook hij nog onderdeel van de discussie gaat uitmaken. Wout Weghorst zal er het zijne van vinden. Ondertussen is het voor ons als kijkers in ieder geval nooit saai met Wout op het veld of voor de camera. Want als hij met zekerheid iets niét is, dan is het wel kleurloos.

  • ANALYSE – Daley Blind troeft Cruijff en Van Basten af, maar cijfers zeggen niet alles

    Afgelopen zondagavond won Daley Blind opnieuw met de Spaanse club Girona, dit maal uit bij Rayo Vallecano. Blind speelde 90 minuten als centrale verdediger, naast de door FC Barcelona verhuurde Eric Garcia. Met deze 1-2 overwinning wist Girona na 13 wedstijden de koppositie in La Liga te behouden, waarbij de grote clubs Real Madrid en FC Barcelona inmiddels op respectievelijk drie en vijf punten achterstand zijn gezet. Op basis van het succes van Girona en de bijdrage die Blind daaraan heeft, is het niet gek dat de Nederlander wederom door Koeman voor het Nederlands elftal geselecteerd is met uitzicht op een 104e interland.

    Er zijn slechts negen Nederlanders die honderd of meer interlands hebben gespeeld voor het Nederlands elftal. De koppositie ging de laatste decennia van Frank de Boer naar Edwin van der Sar naar Wesley Sneijder. Laatstgenoemde heeft maar liefst een kleine 10.000 minuten op het veld gestaan tijdens 134 interlands. Wat opvalt is dat alle spelers met honderd of meer interlands na de eeuwwisseling nog actief voor het Nederlands elftal zijn uitgekomen. Dit heeft alles te maken met het toenemende aantal wedstrijden op de internationale speelkalender en de vergroting van het aantal deelnemende teams bij zowel het EK als het WK.

    Op het Wereldkampioenschap voetbal waren oorspronkelijk slechts 16 landen welkom, tot dit in 1982 werd uitgebreid naar 24 landen. Toen het toernooi in 1998 in Frankrijk gehouden werd, volgde opnieuw een uitbreiding naar 32 teams en inmiddels is bekend dat er in 2026 maar liefst 48 landen zullen meedoen aan het WK in Canada, Mexico en de Verenigde Staten. Ook het Europees kampioenschap heeft door de jaren heen een flinke uitbreiding gekend. Tot en met het toernooi in 1992 deden er slechts 8 landen in twee poules van vier mee. Dit veranderde daarna naar 16 landen en vanaf 2016 bestaat het deelnemersveld van de eindronde zelfs uit 24 landen. Aangevuld met een toenemend aantal vriendschappelijke wedstrijden, inmiddels deels vervangen door de Nations League, leidt dit ertoe dat spelers in deze tijd veel rapper de interlands kunnen bijschrijven.

    De top vijf van spelers met de meeste interlands voor het Nederlands elftal

    1. Wesley Sneijder134
    2. Edwin van der Sar130
    3. Frank de Boer112
    4. Rafael van der Vaart109
    5. Giovanni van Bronckhorst106
    * Daley Blind staat momenteel op een totaal van 103 interlands en moet ook Dirk Kuijt (104) nog voor zich dulden

    Het is een leuke quizvraag voor op een kringverjaardag. Wie is de enige spelers uit de top twintig van de speler met de meeste interlands, die erbij was tijdens de WK-finales van 1974 en 1978? Grote kans dat oom Jan, terwijl hij een in salami omhulde augurk eet, gokt op Wim Jansen, Rob Rensenbrink of Johan Neeskens. Het is echter Ruud Krol, die met 83 interlands voor Oranje inmiddels de 18e plaats inneemt op de ranglijst. Het geeft maar aan hoezeer de grote voetballers van de vorige eeuw meer en meer op de achtergrond verdwijnen als het om het cijfermatige gaat.

    Gelukkig zeggen cijfers niet alles. Johan Cruijff vinden we wat het aantal interlands betreft terug op plaats 58 met slechts 48 interlands, maar zijn bijdrage en nalatenschap aan het Nederlandse voetbal is ongeëvenaard. Marco van Basten staat op plaats 43 met 58 interlands, maar schonk ons wel een EK-titel, dankzij een weergaloze volley in de finale. Faas Wilkes bezet plaats 87 met 38 interlands, maar hij kwam met deze wedstrijden wel tot het bizarre aantal van 35 goals. In de ranglijsten zakken ze misschien geleidelijk steeds iets verder weg, maar de herinnering aan hun prestaties is blijvend.

    En Daley Blind? Mogelijk behoort hij straks in cijfers tot de vijf spelers met de meeste interlands voor Oranje. Maar we zullen hem ook herinneren als de man met de weergaloze assist op Robin van Persie, die ons tijdens het WK van 2014 al duikend op 1-1 zette tegen het haast onverslaanbaar geachte Spanje en wat de aanzet was tot een historische 5-1 overwinning.