Afgelopen zaterdagavond werd ik na het zien van Dortmund – Bayern München ineens verrast met de mededeling dat de finale van de Copa Libertadores op het punt van beginnen stond. Het Braziliaanse Fluminense nam het in de eindstrijd van de Zuid-Amerikaanse evenknie van de Europese Champions League op tegen de roemruchte club Boca Juniors uit Argentinië. Bekende spelers van de laatste club waren spits Edinson Cavani en doelman Sergio Romero, die nog een tijd bij AZ en Manchester United onder contract stond. Aan de kant van de Brazilianen herkenden we voormalig Real Madrid-ster Marcelo en Felipe Melo, de man die in 2010 tijdens de wedstrijd Nederland – Brazilië rood pakte, vlak nadat de op zijn kop tikkende Wesley Sneijder de wedstrijd beslist had. De finale van de Copa Libertadores werd voor een kleine 70.000 toeschouwers gespeeld in het prachtige Maracanã in Rio de Janeiro. Ik ging er maar eens even goed voor zitten.

Waar ik voor de aftrap al bang voor was, kwam echter volledig uit. Het leek wel alsof ik in plaats van naar een voetbalwedstrijd naar een toneelstuk zat te kijken. Alles, maar dan ook alles was overdreven en geacteerd. Bij de finale van de Copa Libertadores staan er 22 spelers op het veld, die elkaar continu een oor proberen aan te naaien. Nu heb ik als kijker al moeite met één Neymar die overdreven aan het rollen is, laat staan dat ik naar twee volledige elftallen moet kijken, die zich daaraan overgeven. En soms veranderde het decor van een toneelstuk ineens weer in een schoolplein, waar de scheidsrechter als een soort kleuterleider had te dealen met een alsmaar zeurend en klagend groepje spelers om hem heen. Bij haast elke beslissing zochten ze hem op. Met bewondering zag ik hoe de leidsman rustig bleef in elke situatie en zichzelf afsloot van al deze pogingen tot beïnvloeding. Ondertussen kwam er van commentator en voormalig teammanager van Ajax David Endt geen enkel woord over hoe totaal ridicuul het was waar we naar zaten te kijken. Alles was leuk en mooi. De zoveelste schwalbe na een licht duwtje? Aandoenlijk. Het vragen om een gele kaart voor een tegenstander? Passievol.

Nadat ik me een half uur op zat te vreten voor het beeldscherm, besefte ik me ineens wat het probleem was en waardoor ik me zat te frustreren: Ik nam wat ik zag veel te serieus. Ik was te weinig David Endt. Zuid-Amerikaans voetbal gaat niet om eerlijkheid en fairplay. Het is een soort sportieve oorlog, waarin alles geoorloofd is om uiteindelijk maar die beker mee naar huis te kunnen nemen. En dus ging ik verder kijken met de mindset, dat het wat mij betreft allemaal zo gek mogelijk mocht worden en dat alles vermakelijk was. Het zal niet tot verbazing leiden, dat ik op mijn wenken werd bediend. Hoogtepunt was uiteindelijk de prachtige 2-1 in de verlenging van de Braziliaan met de mooiste voetbalnaam van deze avond: John Kennedy. De invaller vierde het doelpunt door naar de andere kant van het veld te rennen en zich in de armen van de fans van Fluminense te storten, die op hun beurt besloten om hun scorende held voorlopig even niet los te laten. Toen de beveiliging hem eenmaal bevrijd had en hij euforisch terug het veld op wandelde, stond de scheidsrechter hem al op te wachten. Kennedy kreeg een tweede gele kaart en ging met een gezicht vol ongeloof naar de zijkant.

De Braziliaanse club Fluminense ging aan de haal met de kolossale beker van de Copa Libertadores

Na deze goal in de 99^e minuut deed Fluminense er alles aan om de voorsprong met tien man vast te houden en probeerde Boca vanzelfsprekend het tempo hoog te houden. Deze tegenstelling zorgde voor hilarische taferelen, waarbij de gemoederen tot een kookpunt kwamen bij een groot opstootje. De Colombiaan Fabra van Boca Juniors kreeg daarbij uiteindelijk ook rood, omdat hij zijn vinger in het oog van een tegenstander prikte. Huilend nam aanvoerder Felipe Melo na afloop de beker in ontvangst. David Endt vond nog steeds alles leuk en mooi en ik was het met hem eens.

Eind oktober werd bekend dat de onlangs door Marco van Basten geuite noodkreet was gehoord. De internationale spelregelcommissie IFAB gaat aan de slag met zijn statement om het tijdrekken en het oeverloos in discussie gaan met de scheidsrechter tegen te gaan. Zuivere speeltijd en de regel dat alleen de aanvoerder nog contact heeft met de scheidsrechter worden hiervoor als mogelijke oplossingen gesuggereerd. In Nederland en Engeland wordt inmiddels al strenger opgetreden tegen spelers, die na een beslissing op de scheidsrechter afstormen. Mochten deze aanpassingen komend jaar daadwerkelijk ingevoerd gaan worden, dan staat de Zuid-Amerikaanse clubs en landen een complete revolutie binnen de voetbalsport te wachten. Reken maar dat ik dan opnieuw thuisblijf om naar de finale van de Copa Libertadores te kijken. Hopelijk weer met David Endt als commentator.