“Ik slaap al dagen slecht,” aldus de wasvrouw van SC Heerenveen. Tante Sjaan wordt ze liefkozend genoemd door de spelers. Inmiddels werkt ze ruim zeven jaar voor de club, waar ze altijd naar behoren heeft gefunctioneerd. “Elk weekend hang ik de shirts schoon klaar in de kleedkamer voor onze jongens”, vertelt ze. “En dat is altijd goed gegaan. Tot afgelopen weekend voor de wedstrijd tegen Sparta.” Tante Sjaan zucht even diep en vertelt dan hoe ze verkeerd greep van de plank en daardoor geen wasmiddel, maar een pak macaroni in de wasmachine flikkerde. “Pas toen de was begon te draaien, zag ik de natte macaroni door de trommel heen dansen.”

Tante Sjaan schermt met interesse vanuit het buitenland. Ze heeft gehoord dat Hoffenheim een nieuwe wasvrouw zoekt en interesse heeft getoond. Ook vanuit Griekenland heeft eerder al een club naar haar geïnformeerd. “Ze zochten iemand die goed is in wit wassen, heb ik gehoord. Helaas zijn ze verder gaan kijken.” Nu is ze is bang dat Hoffenheim lucht heeft gekregen van het macaroni-incident. “Ik ben mezelf niet meer, ik slaap beroerd en vergeet van alles. Logische dingen gaan ineens fout. Gisteren nog. Gooi ik ineens m’n telefoon in de prullenbak en heb ik een minuut lang ‘hallo?’ staan roepen in een bananenschil.”

Even verderop lopen we materiaalman Theo tegen het lijf. Gezicht van de club en een cv om u tegen te zeggen. “Het begon allemaal met lijnen trekken bij Dokkum United”, vertelt Theo. “We are blue, we are white, we are fucking dynamite,” zongen de supporters steevast op de zaterdagmiddag. “White sloeg op de kleur van mijn lijnen.” Na jaren het technische beleid te hebben uitgevoerd bij verschillende plaatselijke clubs, zoals Theo het zelf verwoordt, kwam hij via zijn al bij Heerenveen werkzame zwager bij de club terecht. Ook bij Heerenveen niets anders dan lovende woorden over zijn werkzaamheden. Tot afgelopen week. Toen monteerde hij alle stoeltjes van vak N verkeerd om. “Iedereen keek anderhalf uur tegen de rug van zijn buurman aan en gooide bier uit het stadion. Dat had natuurlijk gewoon op het veld moeten eindigen. Mijn fout.”

“Het is die verrekte transferdeadine,” aldus Theo. “Het idee dat ik zou kunnen vertrekken, maakt me onrustig. Barcelona is Camp Nou aan het verbouwen en ik heb gehoord dat ze nog een klusjesman zoeken. Ik zou dat perfect kunnen invullen.” Theo heeft de zin nog niet uitgesproken of hij pakt gehaast zijn telefoon uit zijn zak en werpt er een blik op. Met zijn zaakwaarnemer, zoals hij zijn vrouw de afgelopen week noemt, heeft hij afgesproken dat zij het hem direct zou laten weten, als er een brief uit Spanje op de mat valt. Hij schudt zijn hoofd. “Niets. Alleen een nota van de waterschapsbelasting.”

Uiteraard komt het bovenstaande niet voort uit een daadwerkelijk bezoek in Heerenveen. Het waren de interviews met Heerenveenkeeper Andries Noppert rond het duel met Sparta, die hiertoe inspireerden. Noppert stelde zich kwetsbaar op en gaf bij ESPN aan het moeilijk te hebben met de naderende transferdeadline. Het lukte hem maar lastig om zich hiervan af te sluiten en hij was niet helemaal zichzelf, zo stelde hij. Terwijl ik deze woorden aanhoorde als televisiekijker, vroeg ik me af welke clubs dan voor hem in de rij stonden. Hij had immers toch een vrij stabiel WK achter de rug aan het einde van het vorig jaar. Een subtopper uit de Bundesliga? Of toch Feyenoord of Ajax na het wegvallen van Bijlow en Rulli?

Noppert speelde afgelopen weekend tegen Sparta bepaald niet zijn beste wedstrijd. Heerenveen begon sterk en creëerde mede dankzij een onnavolgbare Osame Sahraoui flink wat kansen. Het was aan de collega van Noppert aan de andere kant, Nick Olij, te danken dat Sparta niet al vroeg op achterstand kwam. Uiteindelijk won Sparta de wedstrijd met 1-3. Waar Noppert misschien nog wat minder schuldig was aan de eerste reboundgoal, blunderde hij daarna opzichtig op een stuiterend schot van Verschueren, waarna Koki Saito de omhoog gekaatste bal in het doel kopte. Ook bij de tweede goal van de Japanner zag Noppert er niet goed uit. Op de lage schuiver, toch van ver buiten de zestien, lag hij veel te laat in de hoek, waardoor hij de bal niet wist te keren.

Opnieuw verscheen Noppert na afloop voor de camera bij ESPN. Hij was eerlijk kritisch op zichzelf en haalde opnieuw aan, dat hij momenteel minder goed in zijn vel zit. “Het liefst heb je snel duidelijkheid,” zo refereerde Noppert nogmaals aan de naderende 1 september. Wederom vroeg ik me af welke clubs belangstelling hadden getoond of misschien zelfs wel de onderhandelingen waren gestart. Kort daarna volgde het antwoord: Er was geen concrete belangstelling voor Noppert. Ik liet het even binnenkomen en voelde toen een mix van verbazing en de neiging om in de lach te schieten. Noppert was al een week van slag door hypothetische interesse. Er zou maar ineens een club voor hem komen tijdens de laatste dagen van augustus! Die kans lijkt overigens niet heel groot meer. Met een heerlijk gevoel voor zelfspot zei Noppert toch even ontspannen lachend tijdens hetzelfde interview: “De clubs die vandaag hebben gekeken, zijn ook niet heel blij geworden.”

Marciano Vink omschreef het in de studio op een haast poëtische manier: “Hij wil een knoop doorhakken, die hij zelf gelegd heeft.” Als ik Noppert een advies zou mogen geven: Teken gauw een nieuw contract bij Heerenveen en blijf in de Eredivisie. Met het keepen komt het echt wel weer goed en dan kunnen wij als kijkers blijven genieten van deze zeldzaam eerlijke interviews.